Donut is een kogelvis en woont ongeveer een jaar bij Sea Life in Scheveningen. Hij kan wel een halve meter worden. Een kogelvis wordt in het Engels ook wel een pufferfish genoemd omdat ze zich op kunnen blazen. Als Donut last heeft van stress blaast hij zich ook op, dit is de reden dat hij naar de tunnel gaat, hij blaast zich om de zoveel weken op altijd rond 10 uur, maar we komen er maar niet achter waar hij last van heeft.

Deze week heb ik op dinsdag en donderdag met TickTock de kaaiman, Ernie de zeeschildpad en Sien en Saar, de otters getraind. En wouw wat waren wij (trainers en ik) deze week blij. Alle dieren zijn deze week goed vooruit gegaan.

Dinsdag

Aan het eind van de dag ga ik naar boven voor Ernie. Helaas heeft Ernie die dag veel onenigheid met de zebrahaai. Ze zitten elkaar continue dwars.

Morgen ga ik naar Blijdorp toe. Ik heb een aantal ideeen, maar vindt het fijn deze met ze te overleggen. Ik wilde graag zien wat voor targets met daar gebruikt en hoe ze daar met de haaien trainen. En wat was dat geweldig om te zien! Met de schildpadden werken ze niet, maar hoe meer ik mij verdiep – hoe beter ik Ernie (en de haaien) kan trainen.

TickTock, eerste week

De afgelopen dagen ben ik regelmatig bij haar gaan zitten – zodat ze aan mij kan wennen. Ook ga ik volgende week een dag bij haar zitten en ga ik naar haar ademhaling kijken. Hoeveel keer ademt ze in een minuut in rusttoestand, en hoeveel keer als er bezoek voor het raam staat of er iemand in haar verblijf is ? Mede afhankelijk daarvan, zullen we haar verblijf aanpassen.

Afgelopen weken druk bezig geweest met het updaten van de site (hoe vinden jullie het geworden??) en Animal Events. Tijdens dit evenement gaf ik drie workshops op een dag; Rabbitdance, Behendigheid en Spelen. Ongeveer twee weken voor aanvang heb ik contact gehad met Ivaris/Nina Ottosson. Zij verkopen allerlei honden en katten spellen. Toen ik hen wat video's van Jill en Blue liet zien met denkspellen, wilde ze mij graag sponsoren en kreeg ik een enorme doos met spellen toegestuurd - Dat was feest! -

Dinsdag
Goedemorgen allemaal. Er is zoveel gebeurt dat ik amper weet waar ik moet beginnen. Laat ik maar met Blue beginnen, want daar hebben we het het meest over. Blue gaat gelukkig weer een stuk beter. Jill en Blue zijn nu weer echt een "close" koppel en beide hebben het naar hun zin. Ik ben met training een grote stap terug gegaan, maar kan het nu langzaam weer oppakken naar het niveau van voor mijn vakantie. Het blijft een puber, dus de ene dag gaat het beter dan de andere dag.

Daarnaast heb ik voor een week een ontzettend leuk konijn in huis! Meet Luna.

Knabbel knabbel (klik voor groot)Na de Animal Events show was Blue onrustig en enorm actief. Als ik in de buurt was, trok hij aan mijn kleding – geaaid worden wilde hij niet. Als hij in de woonkamer losliep, dan was hij bezig met aandacht trekken (op de verkeerde manier en zo dat ik het niet kon negeren zonder mijn spullen te verliezen).

De bank wilde hij opeens aan knagen, dat soort dingen. Gelukkig kunnen ze met dit lekkere weer elke dag naar buiten - waar ze genieten.

Sien en Saar, week 2

Dinsdag

Om 11.00 uur start de eerste voer/trainings ronde voor de beide dames. Omdat ze dan echt trek hebben, krijgen ze eten wat ze het minst lekker vinden; kuikens en een paar stukjes paardenvlees. Als we hun verblijf binnenstappen, hangt Sien meteen in mijn laars. Hmm, dat moet ik de volgende keer anders doen! Ieks Gelukkig heeft Sealife ons stevige rubberen laarzen gegeven, zodat de beten verder geen echte schade aanrichten.

Ernie, eerste week

Afgelopen woensdag heb ik voor het eerst met Ernie gewerkt. Ernie zat tot voor kort met een andere schildpad "Bert" samen, maar Bert is teruggegaan naar de kwekerij op de Kaaimaneilanden.

Ernie is erg op mensen gericht waardoor hij makkelijk te trainen is. Misschien vraag je je af waarom we Ernie trainen? Ik ga Ernie trainen vanwege een aantal redenen. Ernie moet af en toe onderzocht worden door een dierenarts, hij moet gewogen kunnen worden en Sealife vond dat hij wel enige afleiding kon gebruiken omdat hij op dit moment de enige zeeschildpad in het aquarium is. Dus eigenlijk trainen we hem om hem bezig te houden, maar ook zodat hij medische handelingen heel normaal gaat vinden. Dit voorkomt stress en angst op het moment dat hij onderzocht moet worden door de dierenarts. Ernie wordt getraind met stemcommando's, gebaren en targettraining. Ik zal twee tot vier keer per week met hem oefenen.

Het is vrijdag 13 april. En ik heb daarnet heerlijk getraind met mijn beide monstertjes. Vanmiddag in een dierenwinkel een kleed gekocht (Nina Ottonson) waar meerdere lagen opzitten.

Week 13: Vakantiestress

Zo, naar een paar weken vakantie en daarna het bijwerken met alles, heb ik eindelijk weer tijd mijn blog bij te werken. Er is best veel gebeurt.

Afgelopen weken zijn mijn man en ik naar Thailand geweest. Wat een heerlijk land. De mensen zo enorm vriendelijk en fijn, het weer (rond de 30 - 40 graden), de natuur, hun cultureel erfgoed, het eten (tegenwoordig mijn favoriete eten) en tja, de olifanten. We hebben drie dagen een opleiding tot Mahout gevolgd. Dat was echt GEWELDIG en een aanrader voor iedereen die het fijn vinden met dieren te werken. Elke ochtend haalde wij ze in de jungle op, waarna ze gewassen en gevoerd werden. Vervolgens aan de slag met training (pfff alleen die Thaise taal is niet makkelijk). De laatste dag zijn we de jungle in geweest en hebben we een aantal bergstammen bezocht. Waaronder de "langnekken". Dag en nacht dragen zij ringen om hun hals die ca 50 kilo wegen! Een schoonheidsideaal.... Het werken met de olifanten was echt heel bijzonder en op de laatste dag volgde de olifant mij (even) in plaats van de Mahout. Genieten. Hoewel er zeker dingen zijn die ik anders zou doen, heb ik het gevoel dat de dieren die ik gezien heb, het goed hebben.

Terug naar de konijnen. De dag voordat we op vakantie gingen bemerkte ik dat de oren van Jill zo stevig gewassen werden door Blue dat haar oren vol bloedkorsten zaten. Daarnaast merkte ik dat ze niet meer haar kooi in wilde als Blue als eerste in de kooi zat. Iets wat voor haar echt heel erg ongebruikelijk was. Het in de kooi gaan is eigenlijk geen probleem voor haar.
Dat was voor mij echt de eyeopener dat Blue gecastreerd moest worden. Blue is ook chemisch gecastreerd en hoewel er niet zo heel veel van te merken was (veel urine sproeien, veel rijden op Jill) wilde ik hem niet ook nog eens laten castreren omdat ik bang was dat hij daardoor heel angstig zouden worden.